Леарната кокс е критичен материјал во индустријата за лиење метали, обезбедувајќи го потребниот извор на топлина и средина за хемиско намалување за процесот на топење. За разлика од металуршкиот кокс, коксот за леење бара поголема јачина на пост{1}}реакција (CSR > 60%), помала реактивност (CRI < 30%) и постабилни карактеристики на согорување. Висококвалитетен-леарен кокс обично има содржина на пепел под 10-12%, содржина на сулфур под 0,7% и испарливи материи околу 1,5%, обезбедувајќи стабилна температура на топење и високо{10}}растопено железо.
Современото производство на кокс за леење првенствено користи високо-ниско{1}}испарливи јаглени со висок квалитет (како што се јаглен за коксирање и масен јаглен) во прецизни пропорции и ја оптимизира структурата на коксот преку специјализирани процеси на коксирање, вклучително и суво гаснење (CDQ). Клучните физички индикатори вклучуваат: јачина на кршење (M40) > 85%, отпорност на триење (M10) < 8%, и порозност контролирана помеѓу 35-45%. Овие параметри директно влијаат на пропустливоста на печката на куполата, ефикасноста на топење и квалитетот на стопеното железо.
Меѓународната асоцијација за леење (ИФА) ја класифицира леарната кокс во три степени: врвна класа за високо-лиење прецизно, степен 1 за лиење автомобилски делови и степен 2 за општо производство на лиење. Изборот на соодветна оценка може да ја зголеми ефикасноста на топење за 15-20% и да ја намали вкупната потрошувачка на енергија за 8-12%. Со растечките еколошки регулативи, побарувачката за кокс за леење со ниски-емисии (ниско ниво на сулфур и низок азот) брзо се зголемува, покажувајќи годишна стапка на раст од 18%.
